Σιάμισιη

Σύμφωνα με την Ορθόδοξη Εκκλησία, σχεδόν κάθε μέρα είναι μία γιορτή, και όπου γιορτή και πανηγύρι.

Έχω πάει σε πολλά πανηγύρια εδώ στην Ελλάδα αλλά μου άρεσαν καλύτερα τα πανηγύρια της Κύπρου. Δεν ξέρω βέβαια πόσο άλλαξαν γιατί δεν έτυχε να ξαναπάω από τότε που έφυγα από εκεί, πριν είκοσι οκτώ χρόνια. Ίσως να άλλαξαν και εκεί και να βλέπεις μόνο αλλοδαπούς να πουλάνε την πραμάτεια τους, λες και βρίσκεσαι στη λαϊκή αγορά.

Ένα από τα αγαπημένα μας πανηγύρια ήταν και του δεκαπενταύγουστου που πηγαίναμε στην Παναγία την Τροοδίτισσα, όπου η εκκλησία ήταν αφιερωμένη στη μνήμη της Μεγαλόχαρης. Χιλιάδες άνθρωποι απ’ όλη την Κύπρο μαζεύονταν στο μοναστήρι και φυσικό ήταν να μαζευόντουσαν και όλοι οι πλανόδιοι με τα εμπορεύματά τους όπως πήλινα αγγεία, είδη λαϊκής τέχνης, χειροποίητα κεντήματα, και κυρίως προϊόντα που καλλιεργούσαν αλλά και πράγματα που έφτιαχναν όπως σουτζούκο (αμύγδαλα ή καρύδια περασμένα σε κλωστές, που τα βουτάγανε μέσα στη μουσταλευριά μέχρι να γίνουν χοντρά σαν τα λουκάνικα και μετά άπλωναν τις κλωστές μέχρι να στεγνώσουν), τα κεφτέρκα, που ήταν πάλι μουσταλευριά που την έβαζαν σε ταψιά, μετά την έκοβαν φέτες και την άφηναν να στεγνώσουν, ή πουλούσαν τραχανά, αμύγδαλα, καρύδια, διάφορους ξηρούς καρπούς, και πολλά άλλα νόστιμα πράγματα.

Σήμερα για να ανέβεις εκεί, ακόμη και ψιλότερα μέχρι το Τρόοδος θέλεις μισή ώρα να φτάσεις από τη Λεμεσό γιατί έχουν φτιαχτεί ωραίοι αυτοκινητόδρομοι. Τότε, που οι δρόμοι ήταν στενοί ίσα- ίσα δύο λωρίδες και πήγαιναν χιλιάδες αυτοκίνητα, έκανες πάνω από δύο με τρεις ώρες για να φτάσεις.

Στα πανηγύρια υπήρχαν και τα διάφορα καφενεία που στηνόντουσαν κάτω από τέντες, με πολλά τραπεζάκια όπου μπορούσες να πιείς ένα καφέ ή να απολαύσεις το γλυκό το καρυδάκι ή το βαζανάκι (μελιτζανάκι). Πιο κάτω υπήρχαν άλλα τραπεζάκια που πουλούσαν λουκουμάδες και σιάμισιη, που ήταν τα αγαπημένα μου. Τα σιάμισιη ήταν ανοιγμένο σπιτικό φύλλο, πολύ λεπτό, που το γέμιζαν με κρέμα, που μοσχοβολούσε ανθόνερο και μαστίχα, το δίπλωναν σαν φάκελο και μετά τα τηγάνιζαν σε μεγάλα καζάνια και μετά τους έβαζαν απ’ πάνω ζάχαρη άχνη.

Τα σιάμισιη τα βρίσκαμε σχεδόν μόνο στα πανηγύρια αλλά θυμάμαι στη Λεμεσό υπήρχε κάποιος με ένα φορτηγάκι που το πίσω μέρος του ήταν όπως οι σημερινές καντίνες και το είχε μετατρέψει κάτι σαν μικρή κουζίνα και όποτε δεν ήταν στα πανηγύρια ήταν εκεί σε ένα γωνιακό οικόπεδο, επί της Λεωφόρου Μακαρίου, πηγαίνοντας προς τον Ύψωνα. Δεν υπήρχε περίπτωση να περάσεις από εκεί και να μην το προσέξεις γιατί έκαναν ουρά για να αγοράσουν λουκουμάδες και σιάμισιη για να τα πάνε στα σπίτια τους.

Ό,ποτε πήγαινα Κύπρο τα τελευταία 28 χρόνια, οπωσδήποτε έπρεπε να περάσουμε από εκεί και πάρουμε αλλά εδώ και μερικά χρόνια δεν τον βρίσκουμε πια. Ποιος ξέρει τι να έγινε;

Μου είπανε ότι τα τελευταία χρόνια τα φτιάχνουν σε ένα ζαχαροπλαστείο μεγάλο, μου διαφεύγει η ονομασία του, αλλά τα δοκιμάσαμε και δεν συγκρίνονται.

Αυτή τη συνταγή μου την έδωσε η αδελφή μου η Άλκηστη και τα είχα φτιάξει πριν μερικούς μήνες. Η ζύμη είναι η ίδια που κάνουμε και τα άλλα γλυκά ή αλμυρά, απλώς μετά υπάρχει μια άλλη διαδικασία που κάνει το φύλλο ελαστικό και διαφορετικό.

Tags: Γλυκά, κρέμες, Με φύλλο, Νηστίσιμα, παραδοσιακές, σιάμισιη